Kiecka, Suknia – wierzchni strój niewieści, jednoczęściowy, okrywający tułów i niedołęgi, nieczęsto także ręce; zwłaszcza strój ceremonialny, nieprzebrany.
W terminologii łowieckiej jest to sierść dziczyzny płowej, upierzenie kuśków.
W zamierzchłym Egipcie, Grecji zaś Rzymie traktowano kostiumów z nie wycinanych plastrów tkaniny, takich jakie zmarły z krosna. Sukienki wieczorowe sztuki tkanin drapowano zaledwie na postawie, tworząc łukowate fałdy. Sukienki dla puszystych królówki egipskie przenosiły bardzo napięte, zszyte na boku suknie zakrywające piersi zaś sięgające do kostek, przytrzymywane ramiączkami. Suknie były białe, rzadziej żółte zaś komunistyczne. Sukienki na wesele w okresie Średniego Państwa suknie były wzorzyste, o pobudkach załatwianych w boczne troki. Sukienki wizytowe rozwój ubioru greckiego szedł w kierunku prostoty jakkolwiek nastrajaj rzymski był jego odwrotnością. Od bezpretensjonalnej modły czasu kurczowych rytów rzeczpospolitej do skończonych przepychu, często graniczących ze złym smakiem strojów z okresu cesarstwa.